Tja, opereren maar weer he? En maar hopen dat het deze keer wel goed komt. Het is goed gekomen. Ik had mijn vriendenlijst wat op de hoogte gehouden omtrent mijn wel ende wee ten aanziens mijn rug... Her en der kwamen er reacties in de vorm van sterkte enzo... Op naar het ziekenhuis dan maar.
Slapen ging niet echt lekker, zo'n dag voor een operatie. Maar ik verkeerde in de zekerheid dat ik aan slaap niets tekort zou komen, gezien de vorige keer! Man wat was ik suf!
Nadat ik het reilen en zeilen van de procedures te horen had gekregen werd ik naar mijn kamer en bed gedirigeerd. Daar mocht ik mezelf uitkleden en een operatiehemd aantrekken... En dat zijn rare dingen. Twee rijen drukkers aan elke kant en dan mag je daar twee mouwen van puzzelen.
Uiteindelijk lag ik in bed, mijn beer naast me zwijgend uit het raam starend, in stilte zich zorgen makend over de uitkomst van hetgeen zich voltrekken ging.
Rond een uur of tien werd ik naar de O.K.
gereden, Na wat formaliteiten te hebben afgehandeld parkeerde de verpleegster me bij de rest van de te opereren patiënten.
10:15... Ik wordt de OK binnen gereden zonder voorafgaande 'inleiding'(Spuitjes en pillen). Daar mag ik zo goed en kwaad als gaat mezelf overhevelen op de operatietafel. De neurochirurg stelt wat vragen. Zo ook de Anesthesist. Dan krijg ik een masker voor met een of ander stinkgas; spuiten verdwijnen in mijn arm en ik zink in een zwart gat.....
12:45; ik wordt wakker op de Verkoever; helse pijnen ontemen mij de adem maar een spuit morfine brengt daar verandering in. "Weet u waar u bent?" Enof ik dat weet! "Op de sloop?" antwoordde ik cynisch om uitdrukking te geven aan hoe ik me voelde...
De uren daarna weet ik eigenlijk nix van. Ik dobberde op de rand van continue slaap en waken. Duuuh... wat voelde ik me op! Ik wilde wel wakker worden maar die narcose en morfine hielden het tegen! Daar was met geen 600 bakken koffie tegenop te zuipen!?
Zaterdag:
Na een zeer onrustige in-en-out nacht, waarin het gezeik niet van de lucht was omdat ik zowat elk uur naar het toilet moest vanwege de medicijen, werd ik gebroken wakker uit een ondiepe slaap. De narcose en de morfine begonnen hun werking te verliezen, waardoor de helse na-pijnen weer kwamen opzetten... Al ras werd besloten dat ik zo niet verder hoefde te lijden en werd de morfinespuit gehanteerd "Tsjakka!"
Inmiddels was het 08:00 en tijd voor ontbijt.

De koffie smaakte zéér en ik at zowaar het bord mee op. Wassen, aankleden en wachten op een fysiotherapeut... "Loopt u eens...O ik zie het al... U gaat straks naar huis."

Niet veel later waren daar mijn beer en zijn make-shift-chauffeur (Peerkuuh!) met een rolstoel om mij naar beneden te doen uit geleiden, linearecta de voiture in. Na een smooth ride (goeie schokbrekers vur zun klèèn Japke!) kwam ik weer thuis waar "Fifi" (Moos) zowat door de voordeur heen sprong.
Mijn beer vroeg me of ik Marque effe wilde bellen. Waarom niet? Anders komt ie naar een leeg ziekenhuisbed.Zal ik 'm gelijk zeggen dat ik weer thuis zit."
Marque vroeg nog of ik bier koud had staan voor als ie langs zou komen....
Nou had Ann al gezegd via de WWW dat ze "mss wel op ziekenbezoek zou komen". En eerlijk is eerlijk. Dat zou ik echt leuk vinden. Maar ik had zoiets van

Die zit tot d'r neus toe vol met gigs en Alides ook....Druk druk druuuk!
Ik was er ook al vanuit gegaan dat ik deze zaterdag niet thuis zou zijn. Dus ik dacht van; leuk, maar wat moet een groot artiest in een lokaal ziekenhuis doen anders dan daar de radiostudio binnen lopen voor een interview en zijn nieuwe song?
Leuk als Marque toch effe langskomt, dacht ik nog... Maar de boodschappen waren al gedaan en de beer en ik hadden niet op visite gerekend. Dus;géén bier! het was tegen half zeven 's avonds, We waren nèt klaar met eten; gaat de deurbel. Hoorde aan de stem dat het Marque was. Maar er was nog meer volk! Ik viel zowat om van verbazing toen An en Alides in de huiskamer stonden!

Wat LEUK! Ik was echt aangenaam verrast!
Komt toch uit wat ik altijd zeg... Ook al ben je een enorme ster, Je blijft gewoon twee armen en benen hebben net als ieder ander... En dan zie je de mensen achter de ster-status. Oprechte belangstelling!

Een enorme doos Echte Belgische Bonbons...
Mijn komende week kàn niet meer stuk!
Dit vindt ik echt fantastisch en dit gaat gekoesterd worden...
Zulke mensen kun je niet anders dan in je hart sluiten!
Stuur door
Dit is niet OK