Op 5 November bereikte ons een triest bericht. De vader van mijn beste vriend was overleden... Dat dat eraan zat te komen was wel te verwachten. De man was gewoon óp. Maar telkens als je dat te horen krijgt schrik je. Zo'n ijskoude waarheid drukt je met je neus op het besef hoe vergangkelijk het leven kan zijn.
Tijd voor een passend afscheid... We hadden al gezegd dat we ook aanwezig zouden zijn voor de begrafenis en de crematieplechtigheid welke op 11 november zou zijn.
Mijn mobiel ging af. "Ja, met mij,(Marque) Als je dan toch komt. zou het dan mogelijk zijn om wat foto's te schieten?" "Eeh, weet ik nog niet. Ik loop nog steeds met een zere rug rond en ik weet niet of ik dat wel de hele dag volhoud. Maar ik principe wil ik dat wel doen. Ik vind het alleen wel vrij ongebruikelijk om dat op een begrafenis te doen... Zoals mijn Beer dat ook vond.
De opzet was om een blijvende herinnering te maken van de laatste dag dat zijn vader nog in ons midden was. Nu ben ik niet te beroerd om voor een ander klaar te staan. Maar het gevoel van: "Als dat maar goed gaat" begon me toch te bekruipen. Probleem daarin is dat je dit soort dingen maar één keer goed kunt doen. Er is géén tweede keer mogelijk!
11 november 10:15 Beer en ik stappen in onze kleine rode racemobiel op weg naar Goirle. Daar aangekomen werd het mij duidelijk dat het vernieuwde centrum van Goirle één grote blauwe lijn is... Dus mag je er max. twee uur staan met een parkeerschijf, die ik niet had.
Daar het vermoeden rees dat er wel eens gecontroleerd zou kunnen worden, moesten we op zoek naar een niet blauw stukje parkeerplaats. Mja, hier dan? Neh, Hier dan? Ook niet. "Wie betaald de bon?" Zei Beer gestressed. "Ik" Zei ik droog. "Ga maar ergens anders kijken." "Is goed, Stap jij maar vast uit." Na veel gezoek kon ik de auto kwijt op een pleintje. (Ook Blauw, maar ik had zoiets van "Stik d'r mar in")
10:50 Hóllen! De Mis is bijna begonnen... Als een zwaar dampig paard bries ik door de straten (Stéék nog een peuk op joh!). Buiten adem bereik ik de kerk waar ook net Marque aan komt. Zijn 'Vader' is er ook al...
"Ok, Waar staat de camera?" "In de Hoek."

(Tja, een kerk heeft véél hoeken... Maar ik vond 'm links van het altaar.) Tijd om wat momenten te vangen. Bij dit soort dingen moet je de zaak zo objectief mogelijk benaderen als je voor fotograaf speelt. Je moet erop letten dat je niet in de weg loopt zodat je de ceremonie niet verstoort. Je zoekt stellingen uit en wacht op momenten... "Ik wil tenminste een goede foto van elke spreker bij de mis en bij de crematie en bij het binnendragen van de kist door Mij en Twin."
Daags ervoor was Marque nog 's avonds langs geweest om mij z'n supersonische digitale spiegel-reflex fotodinges te laten zien. "Slik" Da's nou niet bepaald een click-'n-Go apparaat... Dacht ik bij mezelf.
"Als je zus en zo doet dan krijg je dit resultaat. Blablabla." "Mja... Ik zal mijn best doen maar ik beloof nix want ik ben tenslotte geen professioneel fotograaf..."
Lenskap eraf, Power On, ready... De ceremonie begint... Voor bij de ingang staat de kist met de dragers, die vervangen worden door Marc en zijn broer. Ik begin te knippen... 1... 2...

Too Dark... Too Dark... Andere instelling... Still too Daaark!!!!!!

gelukkig weet marque stiekem tussen de bedrijven door de camera zo af te stellen dat de foto's knalhelder worden... Ik zoek en vind stelling om te knippen. Terwijl ik zoveel mogelijk UIT de buurt van de rouwende kerkgangers blijf... Ik kleed me express donker, zodat ik zo min mogelijk opval. Wat echter niet kan voorkomen dat ik enkele bitsige blikken krijg toegeworpen. "Wat moet jij nou hier!?"
Stoïcijns ga ik door met mijn 'werk'... Ik probeer zo objectief mogelijk te werk te gaan. Kijk waar momenten vastgelegd kunnen worden. Soms lukt dat, soms ook niet. Je kunt niet zeggen "Stop even want dit wil ik op foto hebben..." Sommige dingen zijn ronduit lastig omdat dat wat jij mooi vind niet te nemen is. (Trap in de weg, Bank in de weg, Steunbeer in de weg...en achter het altaar mag je niet komen!!)
Na de Mis op naar het crematorium... Als fotograaf mag je dingen die anderen niet mogen.

Zoals op stoelen gaan staan, linten goed leggen, dat soort dingen.
Oh ja, nog wat. Als fotograaf moet je vooral de koelkast zijn... Het is uit den boze je laten overmeesteren door emoties. Makkelijk? Nope... de Crematieplechtigheid was van kaliber zoals ik niet eerder gezien heb. Zeer gevoelig, liefdevol, en barstte uit zijn voegen van púúr respect. Probeer je dan maar eens goed te houden. Helemaal slikken werd het bij een bewerking van 'Cent-mille Chansons' van Frida Boccara, gezongen door Dana Winner. Dat was mijn moeders lievelings melodie Welke óók op haar begrafenis werd gedraaid...

"Slikken kreng!" " Verman jezelf" "Je bent niet gevraagd om te janken maar om te fotograferen!"
Het laatste saluut was ronduit indrukwekkend. Je legt verdriet vast, intens verdiet. Je blijft rustig, onbewogen, respectvol, niet knippen als je toegebeten wordt "Flikker op!" Niet op ingaan. Want het is de emotie van een persoon op dàt moment. Daar blijf je vanaf...
Of ik het weer zou doen? Ja! Moet alleen nog leren ijskoud te worden bij dat soort dingen. Wil je dit soort dingen goed doen, dien je er een professionele houding op na te houden.
Bert zat vol met grapjes... Bert wilde nog één keer stralen. Wel Bert. Dat is je gelukt... Op het moment dat ik de laatste foto nam brak de zon door en een fel spectrum van alle kleuren verscheen boven de kist. Een mooiere afsluiting is niet mogelijk...
(en nou maar hopen dat de foto's zijn gelukt!)
Stuur door
Dit is niet OK